تأمّلى درباره نقش خودشناسى در خداشناسى از نگاه قرآن ، در آفرينش انسان ، نشانه‌هاى روشنِ فراوانى براى خداشناسى وجود دارد و اين ، بدان معناست كه انسان ، نمىتواند خود را آن گونه‌كه هست ، ببيند ، امّا آفريدگار خود را نبيند ، و خودشناس باشد ، امّا خدا را نشناسد . نشانه‌هاى خدا در وجود انسان ، در اين باب ، به نُه دسته تقسيم شده‌اند و اينك ، توضيح كوتاهى « 1 » درباره اين نشانه‌ها : 1 . پيدايش انسان از خاك هر پژوهشگرى ، در مطالعه كيفيت سير تكاملى خاك و فعل و انفعالاتى كه در اين مادّه فاقد حيات انجام مىشود تا به صورت انسان درآيد ، به قدرى نظم ، حكمت و تدبير ملاحظه مىكند كه اگر اندكى انصاف داشته باشد ، به وجود آفريدگار حكيم و مدبّر دانا و تواناى جهان ، اعتراف مىكند . قرآن كريم ، درباره موادّ اوّليه‌اى كه تشكيل‌دهنده هسته نخستين آفرينش انسان است ، نظريه‌هاى دقيق و جالبى دارد كه پيشرفت علم ، صحّت آنها و ارتباط آورنده اين كتاب آسمانى را با منبع وحى تأييد مىكند .

--> ( 1 ) . براى توضيح بيشتر اين نشانه‌ها ، به كتب تفسير مراجعه شود . نيز ، ر . ك : مبانى خداشناسى ، محمّد محمّدى رىشهرى .